Inleiding: 

Lat de kinderen in de kring zitten. Leg op een tafel in het midden allerlei soorten materialen met een duidelijke textuur. Bijvoorbeeld een gladden plastic zak, een stukje hoogpolig tapijt, een ruw stuk steen, fluwelen stof, een glas, een rieten mandje, enz. Laat de kinderen voelen. Je kunt eventueel ook een voeldoos gebruiken, zodat de kinderen niet kunnen zien wat het is. Is het hard of zacht? Kunnen ze omschrijven hoe het voelt? Confronteer de kinderen met het gegeven dat een lichtbron en de positie ervan erg belangrijk is voor de visuele waarneming van een textuur. Je kunt een textuur dus niet alleen voelen, maar ook zien. Laat de kinderen hoe de verschillende texturen eruit zien door er rechtsstreeks op te schijnen met een zaklamp en het oppervlak schuin te belichten. Zien ze het verschil?

De kinderen gaan aan hun tafel zitten. Ze krijgen allemaal 2 eierdozen van dezelfde kleur, lijm, een schaar en een stuk zwart engels karton. Vertel ze dat ze een masker gaan maken waarbij ze gebruik zullen maken van de textuurcontrasten van een eierdoos. De voorkant van een eierdoos heeft een andere textuur dan de achterkant. Laat ze eerst stukken scheuren of knippen. Daarna mogen ze met de stukken op het zwarte vel schuiven, net zo lang tot ze een compositie krijgen waarin de ogen, mond en neus duidelijk te herkennen zijn. Het moet één geheel vormen. Vervolgens kunnen ze de delen vastplakken op de ondergrond. Als laatste vullen ze het masker op met resterende stukken eierdoos. Er moet een schubbig geheel ontstaan. Laat de kinderen erop letten dat het werkstuk niet te vlak wordt.

Afsluiting:

Hang de werkstukken naast elkaar op. Bekijk het samen met de kinderen. Is er gebruik gemaakt van het materiaal om het gezicht duidelijk te laten uitkomen? Welke techniek is het meeste gebruikt: knippen of scheuren? Zie je verschil in het resultaat tussen de verschillende technieken?